Samen bepalen we wat AI (niet) voor de zorg kan betekenen
Niemand bepaalt in zijn eentje wat AI in de zorg mag doen – dat doen we samen. Daarom betrekken we professionals, deskundigen en cliënten daarbij.
Wat AI kan en mag in de zorg, bepalen we niet alleen. Dat doen we samen met de mensen die erin werken en de cliënten die ervan afhankelijk zijn. Niet uit beleefdheid of bescheidenheid, we geloven dat het de enige manier is: behandelaars, onderzoekers en cliënten kijken anders naar kwaliteit. Zonder hun betrokkenheid zie je makkelijk dingen over het hoofd.
Wie móeten er meedoen?
Aan de Delphi-studie namen vier groepen deel: behandelaars, onderzoekers, AI-experts en oud‑cliënten. Bovendien zaten er beleids- en kwaliteitsexperts bij. Die professionals zijn werkzaam in de GGZ, huisartsenzorg en het sociaal domein.
Op basis van hun input hebben we bepaald aan welke kwaliteitscriteria AI-toepassingen moeten voldoen. De volgende stap is om die groepen ook mee te laten denken over de toepassingen zelf.
Waarom is hun betrokkenheid zo belangrijk?
Die groepen zien van dichtbij wat tijdens behandelingen werkt. Een behandelaar ziet hoe goede sessies verlopen, een oud-cliënt weet hoe het is om een tekst te lezen als je er niet goed aan toe bent.
Die verschillende perspectieven zien we terug in de uitkomsten. Zo vonden oud-cliënten andere kwaliteitsdimensies belangrijk dan de professionals. De groep was te klein om daar conclusies uit te trekken, maar we zien het wel als signaal. Dit laat zien dat het uitmaakt wie je bij het onderzoek betrekt.
Wat bepalen we samen, en wat niet?
Wat niet ter discussie staat en we dus ook niet samen bepalen: veiligheidskwesties. Veiligheid gaat dus altijd boven handigheid. Waar wél over te praten valt, is wat AI voor de zorg kan betekenen – en wat het ook vooral niet mag doen. Die tweede vraag is net zo belangrijk als de eerste: soms is het antwoord gewoon dat een mens het beter kan dan AI.
Verder lezen
Benieuwd naar de uitkomsten van onze Delphi-studie? Die vind je hier
